Elmin Paşa

Bir sonrakı dərsin başlanğıcında şagirdlərdən biri sözə belə başladı:

- Keçən həftə bizə bu tapşırığı verdiyinizdə sizə əsəbiləşmişdim Bu sözləri söyləyə biləcəyim heç kimin olmadığını düşünürdüm.Evə gedərkən bir anda ürəyimin səsinə qulaq asdım və
o zaman kimə “Səni Sevirəm” deyəcəyimi anladım.

Bundan beş il əvvəl atamla aramızda bir mübahisə keçmişdi və o gündən bu yana bu problemi həll edə bilməmişdik. Əhəmiyyətli ailə yığıncaqlarının xaricində bir-birimizi görməməyə çalışırdıq və az qala heç danışmırdıq.Evə çatdığımda atama özünü çox sevdiyimi söyləməyə hazırlaşırdım. Bu qərarı almaq belə üzərimdən böyük bir yükü qaldırmışdı.Saat 5:30da anamla atamın evinin qapısını döydüyümdə qapını atamın açması üçün dua etdim.Qapını atam açdı. Heç zaman itirmədən bayırdan içəri addımımı atdım və :

- “Ata, bura səni sevdiyimi söyləməyə gəldim” dedim. Atam sanki bir anda başqa bir adam olmuşdu. Üzündəki ifadə yumşaldı, qırışıqlıqlar yox oldu və ağlamaya başladı.Qollarını açdı, məni qucaqladı və mənə :

- “Mən də səni sevirəm oğulum, amma bunu heç bir zaman dilə gətirmədim” dedi

Lakin sizlərə əsl izah etmək istədiyim əsas nöqtə bu deyil Atamı ziyarətimdən iki gün sonra atam bir infarkt keçirdi və hələdə xəstəxanada həyatla mübazizə aparır. Demək istədiyim budur.

P.S “Etməniz lazım olduğuna inandığınız heç bir şeyi təxirə salmayın.